Het middageten wordt bijna opgediend wanneer miMakker Rosi de huiskamer binnen komt. De tafels zijn gedekt en iedereen kan aan tafel. Meneer Van Zuilen wil echter niet aanschuiven en blijft bij de vensterbank staan terwijl hij de radiator eronder met beide handen stevig vastgrijpt. Meneer is van plan geen stap te verzetten.

Rosi loopt naar meneer toe en gaat naast hem staan. Ze ziet een bloempot op de vensterbank staan en pakt deze op. Uitgebreid bewondert ze de bloempot en slaakt bewonderende kreten uit: “Oooooh!”. Meneer kijkt op, ziet de bloempot in Rosi’s handen en glimlacht.

Rosi wil de bloempot op de eettafel te zetten, maar die pot is ineens wel heel erg zwaar. Kreunend en zuchtend probeert ze de bloempot mee te nemen. Maar het lukt niet en ze kijkt meneer met grote ogen vragend aan. Meneer wil de hulpbehoevende Rosi wel helpen, want hij laat de radiator los en pakt de pot ook vast. Nu lukt het om deze te verplaatsen. Samen zetten ze voorzichtig de pot op tafel tot grote vreugde van Rosi: “Dank u wel”, glundert ze.

Meneer neemt daarop plaats aan de eettafel. Maar het eten komt nog niet en het duurt hem veel te lang. Hij staat weer op en loopt naar het dichtstbijzijnde halletje. Dilemma voor Rosi: ‘Hoe kan ze meneer weer terugkrijgen naar zijn plek of laat ze hem zijn gang gaan?

Dan ziet ze in het halletje een tafel en stoel staan. Rosi schuift de tafel naar het midden en de stoel erbij, pakt een bord met bestek uit de keuken en zet dat op de tafel. Voor haarzelf zet ze er ook een stoel bij en gaat demonstratief zitten. “Zo”, zegt meneer Van Zuilen en gaat uit zichzelf bij Rosi aan de tafel zitten. Dan wordt het eten gebracht. Met smaak verorbert mijnheer zijn middagmaal terwijl Rosi hem gezelschap houdt.

Rosi speelde mooi in op de behoefte van meneer. De verzorgenden gingen mee in de keuzes die gemaakt werden en zo genoot meneer met volle teugen van zijn middageten. Of Syl het zo zou durven oplossen is de vraag.

Syl

Shares
Share This