Mevrouw Nicoletta heeft haar ogen gesloten, haar gezicht is ontspannen. Ze slaapt. Sophie knielt voor mevrouw op de grond, ze zwijgt. Met haar handen strijkt ze langzaam langs de armen van mevrouw, zonder deze aan te raken. Sophie probeert op die manier met alleen haar energie contact te maken.

Na een tijdje opent mevrouw Nicoletta langzaam haar ogen. Wanneer ze Sophie ziet, ontluikt zich een prachtige glimlach op haar gezicht. “Ik voelde al dat er iemand was!”, zegt ze met een vertederende blik. Ze kijken elkaar even intens aan en dan begint mevrouw te vertellen: “Als ik hulp nodig ben, dan doe ik even een kort gebed. Dan vraag ik: ‘Als ik het goede doe, wilt u me dan helpen het te volbrengen?’ En dan bedank ik daarvoor. Doe jij dat ook? Bedanken? Moet je doen hoor! Er zijn hier krachten die je helpen het goede te doen. Die moet je bedanken.”

Dan schiet ze spontaan in de lach en zegt: “Hahaha, dat had ik niet gedacht, dat ik nu zo’n gesprek zou voeren!” En samen lachen ze er heerlijk om.

Of Sophie die krachten ook bedankt, vraagt ze. Die vraag houdt mij, Gerja, nog even bezig. Ik ben mij er niet bewust van, maar ik ben wel dankbaar voor het goede. Ik probeer steeds het positieve boven het negatieve te plaatsen. Iets wat ik niet altijd gemakkelijk vind wanneer je te maken krijgt met bijvoorbeeld een ernstige ziekte, zoals dementie. Maar door mij open te stellen voor de ander, in het hier en nu te zijn, kan ik meebewegen. Dan ben ik in staat om werkelijk te luisteren naar wat er gezegd wordt, en ontstaat er ruimte voor contact van hart tot hart. En dat ervaar ik zeker als kracht.

Bedankt, mevrouw Nicoletta voor deze en de vele andere wijsheden die u dagelijks deelt.

Gerja

Shares
Share This