Mevrouw de Kok is een vriendelijke, welgestelde dame. Ze houdt van mooie dingen en heeft vroeger haar kleding altijd zelf gemaakt. Mevrouw is niet gelukkig waar ze nu woont, maar met haar optimistische karakter, is ze een voorbeeld voor velen. “Ik vind het hier niet altijd even leuk, maar je moet er zelf wat van maken”, vertelt ze mij, Gerja, af en toe. Sinds mevrouw een paar weken geleden een grote ontdekking heeft gedaan, hebben we namelijk regelmatig een onderonsje.

Mevrouw heeft uit zichzelf ontdekt dat ik dat ‘leuke clowntje’ ben. Als ik haar nu tegenkom moet ze steevast lachen en zegt dan: “Ik heb je ontmaskerd hè! Ineens zag ik dat jij het was. Je schrok er van, of niet? Ik zie je gezicht nog steeds voor me, jij met dat leuke hoedje.”

Vanmorgen begroet ik haar vrolijk voordat ik me omkleed als miMakker Sophie. En zo begint niet alleen haar, maar ook mijn dag met een glimlach. Mevrouw is er niet op het moment dat Sophie de afdeling waar mevrouw woont, bezoekt. Maar wanneer Sophie aan het eind van de morgen langs de gemeenschappelijke grote ruimte loopt, ziet ze mevrouw aan de koffie zitten. Mevrouw ziet Sophie ook en bedenkt zich geen moment. Ze springt overeind en loopt met een stralende lach, haar armen wijd gespreid, op Sophie af. Ze geeft Sophie een stevige knuffel en zegt: “Ah, zie ik je toch nog! En ik weet wie je bent hé. Ik zeg niets hoor. Je komt maar een keer een wijntje bij me drinken.”

Wanneer ik mijn Sophie-outfit weer verwisseld heb voor mijn gewone kleding, zie ik tijdens mijn lunch mevrouw nog steeds aan hetzelfde tafeltje in de ontmoetingsruimte zitten. Ik besluit bij haar aan te schuiven. Ze vertelt weer in geuren en kleuren hoe ze mij heeft ontmaskerd. Ze is helemaal in haar element, andere herinneringen over haar leven komen boven. Ze geniet. Ik ook.

Inmiddels doen wij, mevrouw de Kok en ik, regelmatig net alsof we elkaar niet kennen als we elkaar zien. Dit houden we natuurlijk geen van tweeën lang vol. Groot plezier is het gevolg. Toevallige voorbijgangers zijn dan ook regelmatig getuige van haar ontdekking. “Dit is een vriendin. En ik heb haar ontmaskerd! Zij is dat leuke clowntje.”, zegt ze dan trots. En tegen mij de afgelopen keer: “Weet je, als ik straks in de kist lig dan hoop ik je te zien. Oh nee, dat kan natuurlijk niet. Dan denk ik nu, dat je er misschien wel bij staat.” Ik ben verbaasd over deze uitspraak en zeg: “Nou daar zegt u nogal wat!” “Ja”, antwoordt mevrouw, “En ik heb niet eens gedronken”. Lachend nemen we afscheid. “Tot de volgende keer!”

Sinds die tijd zoek ik, niet als Sophie maar als Gerja, mevrouw vaker op. Even een praatje, het hoeft niet lang te duren. Mevrouw kan zich uiten en voelt zich gehoord. En steeds weer vertelt ze over ons bijzondere contact, “Ik vind dit zo mooi, dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt, jij wel?” Voor mij is dit ook nieuw. En ik ben blij dat ik, ondanks dat ze niet wil zijn waar ze nu woont, haar af en toe kan laten stralen zoals ze dit altijd gedaan heeft. Dat ik haar op die manier een beetje kan ondersteunen haar eigen leven voort te zetten. En zo kan Sophie soms gewoon achterwege blijven, al is ze indirect wel de aanleiding voor dit prachtige contact.

Gerja

Shares
Share This