Bijna wekelijks ontmoeten mevrouw Klink en miMakker Sophie elkaar. Meestal wandelt mevrouw door de gang, daar is dan ook vaak hun ontmoetingsplek. Maar vanmorgen is mevrouw in geen velden of wegen te bekennen. Normaal gesproken besteedt Sophie hier geen aandacht aan, maar vandaag voelt het anders. Zo anders dat Sophie besluit bij mevrouw aan te bellen.

Sophie schrikt een beetje van het belletje en maakt een hupje naar achteren. In spanning wacht ze af of de deur open zal gaan. Het duurt even voordat deze met een grote zwaai geopend wordt. Boos kijkt mevrouw langs Sophie de gang in, om vervolgens al mopperend Sophie uit te nodigen binnen te komen. “Ik ga hier nu echt weg, ik ben het zat! Ze hebben je zeker gestuurd!”, roept mevrouw ondertussen boos en sluit de deur. Dan gaat ze verder: “Hoeren zijn het, heksen!” Sophie staat er bedremmeld en bedrukt bij. Mevrouw ziet dit en zegt dan wat milder: “Nee, ik bedoel jou niet hoor.” Opgelucht haalt Sophie adem en tegelijkertijd schiet haar iets te binnen. Heksen, nou daar kan ze wel iets mee! Sophie pakt haar ukelele en gaat er op zitten alsof het een heksenbezem is. Ze ‘vliegt’ er mee door de kamer.

Mevrouw kijkt Sophie met grote ogen aan en schiet bij de aanblik van de vliegende Sophie vreselijk in de lach. Als Sophie dan ook nog eens lekker mee begint te mopperen kalmeert mevrouw helemaal. Even later parkeert Sophie haar bezem en gaat bij mevrouw zitten. Mevrouw laat weten dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. “Wat ben ik blij dat je er bent”, vertelt ze Sophie. “Jij zet me weer op de rails”. Ongelovig kijkt Sophie haar aan. “Ja, echt waar! Je lift de mensen, en nu mij, hier even op. Je komt niet met: O, dat doe ik even. Nee je bent er echt. Je bent echt en dat voelen de mensen. Dat voel ik”.

De nog steeds verbaasde Sophie spreidt haar armen en geeft mevrouw een knuffel. “Ja”, zegt mevrouw hierbij. “De Here God heeft je niet voor niets geschapen”.

Opgewekt lopen ze even later samen de kamer uit en mevrouw bedankt Sophie nogmaals.

Met tranen in mijn ogen moet ik, Gerja, me achter de volgende deur even herstellen. Wat ben ik blij dat Sophie besloot bij mevrouw aan te bellen. En wanneer Sophie een half uur later de afdeling verlaat, roept mevrouw haar nog na: “Bedankt hè!”

Gerja

Shares
Share This