Mevrouw Snaar spreekt nauwelijks meer. Meestal ligt ze op bed en als ze haar ogen niet dicht heeft, kijkt ze stil voor zich uit. Ze lijkt weinig of niets meer van haar omgeving te bemerken.

Wanneer miMakker Loeloe de kamer van mevrouw Snaar binnen stapt, ziet ze hoe mevrouw naar het plafond staart. Loeloe komt dichterbij tot naast het bed en op dat moment tuit mevrouw haar lippen, het is net alsof ze blaast. Loeloe buigt zich verder naar voren en luistert. Zacht klinkt een fluitgeluidje. Loeloe begint mee te blazen en ook zacht te fluiten. Mevrouw haar mond beweegt nu, ze lijkt iets te zeggen, maar Loeloe kan het niet verstaan.

Loeloe buigt nog verder naar mevrouw toe, omdat ze graag wil horen wat mevrouw zegt. Haar hoed raakt hierbij bijna het gezicht van mevrouw. Ze zet deze af, om vooral nog dichter naar mevrouw toe te kunnen buigen. Zo dichtbij, dat haar hoofd het hoofd van mevrouw raakt. En ineens klinkt daar kraakhelder en schetterhard: “Sodemieter eens op met die luizenbol!” Loeloe schiet verschrikt als een veer overeind en bijna tegelijkertijd schieten Mevrouw Snaar en Loeloe in de lach. Ze schateren het samen uit in een geweldig moment van contact.

Als ik, Nel, mij later die ochtend weer omkleed, moet ik er nog om lachen. Zo’n heerlijke, spontane reactie. Ze zijn iedere keer weer zo verrassend en totaal onverwacht. Het zijn pure geluksmomenten. Ik koester ze.

Nel

14600907_1161636513895445_5843245320820419077_n.jpg

Shares
Share This