Wanneer miMakker Rosi op een middag een huiskamer binnenkomt, ziet ze dat bijna alle bewoners in hun stoel een dutje aan het doen zijn. Rosi pakt een stoel en gaat aan de eettafel zitten. Ze pakt haar knuffelhondje, begint er zachtjes tegen te praten en gaat er mee spelen.

Mevrouw Lang, eerst half dommelend, doet haar ogen open en kijkt. Dan staat ze op en komt naar Rosi toe. Mevrouw gaat bij Rosi staan en kijkt naar het hondje. “Ja ja”, reageert mevrouw maar zegt verder niets. Rosi kijkt haar even glimlachend aan en gaat rustig door met praten en spelen.

Doordat er nu toch iets gebeurt aan tafel in de verder zo stille huiskamer, wordt ook mevrouw De Groot nieuwsgierig. Zij staat eveneens op en komt ook langzaam naar Rosi en mevrouw Lang toe. Mevrouw De Groot blijft echter op een afstand staan, maar bekijkt het tafereel aandachtig. Ze mompelt wat in zichzelf. Mevrouw Lang kijkt naar haar medebewoonster, wijst dan naar Rosi en het hondje en vervolgens beginnen de beide dames gniffelend aan een onderonsje.

Dan draait Rosi zich om en houdt haar hondje omhoog en zegt: “Goedemiddag, dit is Poelie, wilt u hem ook even vasthouden?” Mevrouw Lang knikt instemmend en houdt haar handen op om Poelie aan te nemen. Maar wanneer ze het hondje in haar handen heeft, vindt mevrouw het blijkbaar toch eng. Want ineens gooit ze het hondje met een grote zwaai op tafel en roept: “Nee, doe maar niet!” en begint vervolgens te mopperen.

Een derde dame, mevrouw Knip, wordt aangetrokken door de commotie die ondertussen is ontstaan. Ze komt ook naar het gezelschap toe en begint mee te mopperen. De drie dames kijken nu eensgezind Rosi afkeurend en hoofdschuddend aan.

Rosi slaakt een diepe zucht en trekt een pruillip. Ze pakt haar hondje en koffer, staat op en loopt weg van de tafel en de mopperende dames. Ze begint een liedje te zingen, draait zich nog even om naar de dames en knikt hen allervriendelijkst toe. Dit spreekt de dames blijkbaar aan, want ze knikken terug en beginnen mee te zingen. Weer zet Rosi een paar stappen naar de deur en ze merkt dat de dames haar beginnen te volgen. Ze begint luider te zingen en de dames zingen luider mee.

Even later loopt het viertal eensgezind door de gangen van het huis, luid zingend en volop gniffelend. Van de slaperigheid is niet veel meer te bekennen!

Ik, Syl, zou de bewoners niet zomaar wakker willen maken. Door het spel van Rosi kwam er langzaam maar zeker toch reuring en plezier tevoorschijn.

Syl

15578756_1235959673129795_4681822054480901030_n.jpg

Shares
Share This